En biskop kom til ei lita bygd langt nord for å holde søndagens preike i den gamle trekirka.
Siden det var første gangen han var der, bestemte han sæ for å ta en liten rusletur gjennom bygda før gudstjenesten.
Det var en nydelig, skarp høstdag, og biskopen nøt den friske lufta mens han rusla langs de smale veiene.
Etter ei stund oppdaga han at han ikkje ante kor posthuset låg. Han hadde nemlig et viktig brev han skulle ha sendt før han gikk til kirka.
Akkurat da fikk han øye på en liten gutt som satt på sykkelen sin utafor nærbutikken. Gutten satt og tygde på en lakrisbåt og dingla med beina.
«God dag,» sa biskopen vennlig og smilte ned til gutten.
«Kan du være så snill å fortelle mæ kor posthuset e?»
Den vesle gutten, som alle kalte Litj-Per, smilte og peika nedover veien med den lakrisklissete fingeren sin.
«Du går rett fram, tar første tel venstre og så ligg det på hjørnet.»
«Tusen takk!» sa biskopen fornøyd.
Før han gikk videre, smilte han varmt til gutten, klappet ham lett på skulderen og sa:
«Du… æ syns du ska komme i kjerka i kveld.»
«Jasså?» svarte Litj-Per og heva det ene øyenbrynet.
«Ja,» sa biskopen med sin mest overbevisende og milde prestestemme.
«Der ska æ fortelle dæ korleis du kjem tel himmelen.»
Litj-Per såg alvorlig på biskopen et øyeblikk. Han tygde ferdig lakrisbåten, svelget og tørket seg rundt munnen.
Så svarte han:
«Å det ska DU få mæ tel å tru… du som ikkje klare å finne veien tel posthuset en gang!» 😄⛪📮
